spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB

Workshops

Service Center Terlet organiseert regelmatig workshops.

De kunststof workshop wordt gemiddeld om de 3 jaar gehouden.
Deze workshop duurt twee dagen en wordt op zaterdag en zondag gehouden.

Theorie en praktijk gaan in deze twee dagen samen, en u wordt voorbereid op een basis sandwich reparatie en de lakafwerking hiervan.




Hieronder een verslag van één van de deelnemers van de workshop uit 2001.



Het begin is direct van hoog niveau.

Louis van Rijn geeft een boeiende presentatie over de mogelijkheden en beperkingen van kunststof zweefvliegtuigen.
We kunnen onze kennis weer opfrissen.
Uit zijn verhaal blijft mij vooral bij, dat de maximumsnelheid ook werkelijk de maximum snelheid is.


Hardnekkig zijn de verhalen dat daarboven nog een marge van 20 procent bestaat voordat er flutter optreedt. Flutter kan al bij 10 procent boven deze snelheid optreden.


Gat in een vleugel slaan.
Na dit verhaal krijgen we praktische werkinstructies van Peter Jansen, hoofd van het SCT, en gaan we in groepjes van twee aan de slag.De vleugels van een Astir zijn elk in acht stukjes verdeeld.

We moeten er een gat in slaan.
De technici doen dit met zichtbaar genoegen, waarschijnlijk vooral omdat het niet een vliegtuig van de eigen club is. Het gaat er om dit gat weer vakkundig te repareren.
Samen met Sjoerd van de Berg doe ik mijn best om de eer van de FAC hoog te houden.

Eerst repareren we het onderlaminaat en brengen we een laag divinicell aan. Vervolgens gaan we aan de gang met het voorbereiden en afwerken van het bovenlaminaat.

De volgende dag staan aflakken en polijsten op het programma.


Theorie en praktijk.

De workshop is een keurige mix van theorie en praktijk.
Peter Jansen en het kunststofwonder ‘Bobo”
Slobodan Djandara hebben het goed voorbereid, geven uitstekende tips en lijken er zelf ook van te genieten.
Ook van de andere technici valt veel te leren.


Talloze tips worden uitgewisseld.
Het is gewoon een lust om al die mannen en één vrouw, Monique van Tilborg, hard aan het werk te zien.
Een enkele keer staan een paar technici naar de zweefvliegtuigen boven Terlet te kijken.
Ik hoor iemand mompelen:
‘De cursus is perfect, alleen moeten ze de volgende keer het weer een beetje aanpassen’.


Kijkje in de keuken

Wie goed rondkijkt krijgt een indruk hoe er in het SCT gewerkt wordt.
Grote reparaties aan zweefvliegtuigen worden daar, volgens mij, vakkundig aangepakt.
Ik bestudeer de reparatie van de LS-4 die in de hoogspanningsdraden geland is.
Aan de prikkeldraadstangen is duidelijk te zien dat die stangen levens reddend kunnen zijn.


Peter Jansen vraag ik:

‘Is het wel verstandig om jullie vakkennis aan ons door te geven? Wat wij in de clubwerkplaats doen verdienen jullie niets aan.’ ‘Klopt’, zegt Peter, ‘hier hebben we, voordat we ja tegen deze cursus zeiden, over nagedacht. Maar we vinden dat jullie op de club de kleinere klussen zelf moeten doen en dat je de grotere hopelijk aan ons overlaat.
Jullie kunnen nu hier zelf zien en beoordelen wat wij momenteel kunnen.’



Bij het laatste deel van de cursus komt de kwaliteitsinspecteur Jan Vermeer het geleverde werk bekijken.
Deze nestor van de technici reikt de oorkonde uit en aan het persoonlijke praatje dat hij met iedere deelnemer houdt, blijkt dat hij heel sleutelend Nederland kent.


Tot slot
Peter, Bobo en alle SCT-medewerkers,
Deze cursus was uit de kunst!
Op de valreep hoor ik dat er in de toekomst waarschijnlijk ook nog een koolstofcursus komt.

Dirk Corporaal

spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB